Početak > Uncategorized > Još reakcija na rezultate popisa

Još reakcija na rezultate popisa

Beograd je frustriran rezultatima popisa

20. jul 2011.

207biserko

Crnogorski identitet je uvijek bio fluidan i to se pokazalo posebno u posljednjih dvadeset godina. Tendencija da se oformi crnogorska država i državnost i u tom smislu državni identitet je posebno važna jer je Crna Gora definisana Ustavom kao građanska država i jako je bitno da oni građani koji se nacionalno izjašnjavaju kao Srbi da priznaju crnogorsku državu, kaže Biserko.

Predsjednica Helsinškog komiteta za zaštitu ljudskih prava Srbije, Sonja Biserko ocijenila je u razgovoru za Portal Analitika da su rezultati popisa u Crnoj Gori pokazali da je politika Beograda prema Podgorici doživjela poraz, navodeći da se iza priče o nepriznavanju rezultata popisa – koju potencira srpska opozicija – ipak krije duboka frustriranost Beograda krajnjim ishodom popisa.

– Rezultati popisa pokazali su da je izgradnja crnogorskog identiteta u toku i u tom smislu su objavljeni rezultati popisa vrlo razumljivi. Očigledno je da je u pitanju proces kojim se polako učvršćuje crnogorski identitet, s tim što je udio i djelovanje Beograda u aktivnostima pred popis – bio ogroman. Srbija je po svaku cijenu pokušavala da održi isti status, odnosno procenat Srba koji je bio ustanovljen prije osam godina, ali rezultati popisa ukazuju da se nije uspjelo u toj namjeri, kazala je Biserko za Portal Analitika.

Prema zvaničnim rezultatima Monstata u Crnoj Gori živi 45 odsto Crnogoraca, 29 procenata građana se izjašnjava kao Srbi, srpskim jezikom govori 43 odsto građana, a crnogorskm 37 procenata. Na popisu 2003. godine Crnogoraca je bilo 43 odsto, Srba 32 odsto, srpskim jezikom je govorilo 63 odsto, a crnogorskim nešto ispod 22 odsto.

Uticajna srpska antiratna aktivistkinja je ocijenila da intenzivna aktivnost Srbije uoči i nakon popisa ukazuje da Beograd suštinski još nije prihvatio nezavisnost Crne Gore i da je tretira kao privremenu državnu kategoriju. Biserko smatra da najava dijela prosrpske opozicije da neće priznati rezultate popisa pokazuje da ona kao i sam Beograd ne prihvata trendove koji joj ne odgovaraju.

– Sve se svodi na neku priču da se na popisu desila neka manipulacija. Ipak, najvažnije je da je očitovan neki trend koji niko ne može da negira – čak ni Beograd, bez obzira što svojoj javnosti želi da predstavi rezultate popisa kao neku vrstu manipulacije. Reakcija Beograda pokazuje duboku frustriranost, zato što nije uspio njihov pokušaj da se ti procesi u Crnoj Gori preokrenu u drugom pravcu, navela je Biserko.

207biserkov1

Trend učvršćivanja identiteta: Komentarišući trendove koji su se pokazali u posljednjem popisu po kojem broj Srba opada, a Crnogoraca raste, Biserko je ocijenila da će se trend učvršćivanja crnogorskog identiteta zaokružiti tek na narednom popisu.

– Srbija i dalje Crnu Goru posmatra kao jezgro srpske nacije bez obzira što je istina mali dio javnosti u Srbiji, kao i kompletan region prihvatio realnost da je Crna Gora nezavisna država, kazala je ona.

Najveća konfuzija oko jezika: Predsjednica Helsinškog komiteta za ljudska prava Srbije smatra da je najveća konfuzija uoči popisa bila po pitanju jezika kojim se govori u Crnoj Gori.

– Beograd je svoju tezu o srpstvu, pokušao da argumentuje polazeći prvo od srpskog jezika. Parametar da se na osnovu jezika određuje nacionalna pripadnost je relikt 19. vijeka. To je danas jednostavno prevaziđen koncept. Pogledajte naprimjer koliko ima država u kojima je službeni jezik engleski – pa nijesu svi Englezi, objasnila je Biserko.

Predsjednica Helsinškog komiteta Srbije posmatra pproblem jezika u Crnoj Gori kao lingvističko pitanje koje je duboko politizovano naglašavajući da slučaj Crne Gore to najbolje pokazuje. „U slučaju Crne Gore pitanje crnogorskog jezika je suštinski odbrana od velikosrpske namjere da svi u regionu, pa i u Crnoj Gori, moraju govoriti srpskim jezikom”, smatra Biserko.

Crnogoraca će biti više od 50 odsto: Biserko procjenjuje da je sasvim realno – ako se posmatraju trendovi – da već na narednom popisu procenat Crnogoraca pređe brojku od 50 odsto, dok bi u tom slučaju procenat građana Crne Gore koji se izjašnjavaju kao Srbi bio oko 20 odsto.

– Takav je trend koji će dodatno da bude učvršćen i afirmisan kada Crna Gora relativno skoro postane članica NATO, a potom i EU, kaže Biserko koja dodaje da se popis posmatrao i iz Evropske Unije i da je je dobio zeleno svijetlo za sprovedbu.

– Crna Gora je u tom smislu pokazala veću zrelost ali je već tradicionalno postalo da je multietnički sklad i kohabitacija na mnogo višem nivou nego što je to slučaj u regionu.

Crna Gora je uspjela da to održi uprkos svim pritiscima od strane Beograda i svojevremeno EU koja je jedno vrijeme, istina skriveno, negirala pravo Crne Gore na samostalnost. Crna Gora je uprkos pritiscima, uspjela da zadrži stabilnost kada je u pitanju etnička tolerancija i to je vrlo važno za državu.

207biserkov2

Nedovršen identitet: Upitana kako gleda na činjenicu da se 20 odsto Crnogoraca izjasnilo da govori srpskim jezikom, Biserko je kazala da ključne razloge treba tražiti u još nedovršenom zaokruživanju identiteta crnogorske nacije.

– Crnogorski identitet je uvijek bio fluidan i to se pokazalo posebno u posljednjih 20 godina.Tendencija da se oformi crnogorska država i državnost i u tom smislu državni identitet je posebna važna jer je Crna Gora definisana Ustavom kao građanska država i jako je bitno da se oni građani koji se nacionalno izjašnjavaju kao Srbi da priznaju crnogorsku državu, navodi Biserko.

– Mnogi koji su se izjasnili da govore srpskim jezikom su sigurno lojalni građani Crne Gore. Jedan dio te populacje, nažalost, negira državnost Crne Gore, navodi Biserko.

Prosrpska opozicija glavni problem: Biserko je ocijenila da je u Crnoj Gori glavni problem prosrpska opozicija i njen odnos prema matičnoj državi odnosno negiranje države Crne Gore.

– To je zapravo jedini problem kojeg trenutno vidim u Crnoj Gori, a kako će se građani nacionalno izjasniti to je najmanje bitno. Identitet ipak treba posmatrati kao složenu pojavu. On kao kategorija može biti prije svega državni identitet, etnički, profesionalni… Mi smo u regionu u posljednjih 20 godina na suviše banalan način prišli problemu identiteta i on se sveo samo na etnički – što je vrlo ograničavajuće, i što je u krajnjem instrumentalizovano da bi se vidjelo koliko koga ima u regionu. Čini mi se da svih ima malo i sve to nacionalno prebrojavanje se pokazalo kao tragično u regionu i nije dalo pozitivne rezultate, zaključila je u razgovoru za Portal Analitika Sonja Biserko.

Nenad ZEČEVIĆ

http://www.portalanalitika.me/politika/tema/32150-beograd-je-frustriran-rezultatima-popisa.html

 


Čedo­mir An­tić: Alchajmerizacija

Zašto se ljutimo kada nas neko brutalnom silom svog položaja ili vlasti ubjeđuje da je „bijelo“ u stvari „crno“? Koji su razlozi koji svaku nepravednu, nedemokratsku vlast na posletku prisile da zarati sa istinom?
„Bijelo“ ostaje „bijelo“ bez obzira na silu. „Mlade“ diktature su pune životnog oduševljenja. One zapravo vjeruju, ili vremenom počnu da vjeruju, u svoju misiju. One uvjeravaju građane u svoja uvjerenja. Razlika sa demokratskim režimima leži u tome što to čine brutalnom silom. Tek kada „ostare“, počnu da zaboravljaju razloge koji su ih doveli do tolike moći, prestanu da vjeruju u bilo šta drugo osim sebe same i konačno, kada gola vlast postane sama sebi cilj, tek onda čak najgnusnije diktature prestanu da mare za narodno raspoloženje (koje inače, „neobrađeno“ nikada ne bi uvažile) i napusti ih želja da bilo šta promijene. Ostane samo bezgranična ljubav prema izanđaloj vlasti i protraćenom životu koji su međusobno posvećeni.
Kada „mlade“ diktature organizuju narodna izjašnjavanja – plebiscite, referendume, izbore – nasilje u kampanji postane tako intenzivno, prevara i laž tako sveprisutni, da na dan izbora mogu komotno da dozvole poštenu kontrolu glasanja i naravno ispravno brojanje glasova. Kod „starih“ diktatura sve ide traljavo, nasilje je mjestimično i nekontrolisano, a ključan trenutak diktature je upravo dan izbora. Tada kriminalci upadaju na biračka mjesta, nestaju kandidati, izborne komisije kreativno tumače rezultate i naravno po potrebi ih mijenjaju…
Međutim, šta može, zaista da postigne ona vlast koja tako otvoreno prikriva istinu. Koja u vrijeme digitalnih tehnologija i informativne revolucije sprovodi staljinistička poigravanja sa stvarnošću? Odgovor je da suštinski ne može da postigne ništa. Miloševićev režim je uspješno falsifokovao izbore. Ipak, morao je konačno da 1997. i 2000. da prizna krađu. U oba slučaja ove velike sramote završile sporazumno i bez većih posledica po odgovorne kriminalne strukture. Šteta po narod i državu bila je nesaglediva, ali da li je to ikada bila briga istinskih tirana – ljudi koji su bez obzira na svu priču stavili sebe iznad nacije i Otadžbine?
Da li je falsifikovanje narodnog izjašnjavanja ikada dovelo do promjene narodnog raspoloženja? Naravno da nije. Čak i u vrijeme Brozove diktature nisu pokradeni izbori iz 1945. godine, već kasniji veliki krediti i uspostavljanje socijalne države pribavili opštu narodnu podršku tadašnjem režimu.
U Crnoj Gori je sporoveden popis građana. Zvanični rezultati prkose logici. Prije svega ispada da su politčki predstavnici srpskog naroda u Crnoj Gori imali precizne informacije o broju pripadnika svih drugih nacija osim srpske i naravno neopredijeljenih. Čitam u novinama da postoje opštine u Crnoj Gori iz kojih su se iseljavali i u kojima su umirali samo Srbi. Konačno, Srba ima manje danas, kada su se pristalice SNP konačno opredijelile da pripadaju srpskom narodu, nego prije osam godina kada je još uvijek postojala zajednička država.
Zašto smatram da je ovdje na djelu proces alchajmerizacije (u medicini Alchajmerova bolest predstavlja degenerativni moždani poremećaj koji se smatra glavnim uzrokom senilne demencije) jednog režima. Moguće je pokrasti izbore pa kasnije ubijediti narod da partija za koju su glasali ustvari nije bila dobra. Moguće je uspješnom politikom ili zahvaljujući političkoj sreći nadomjestiti nekvalitet programa, manjkavosti ideologije ili nepotojanje morala. Ipak, nemoguće je administrativnim putem promijeniti nečiji identitet. Tako nešto u Crnoj Gori nisu uspjeli komunisti, pa svakako neće uspjeti ni njihovi epigoni. Imam samo jedno sasvim ozbiljno pitanje. Kako bi crnogorski režim vladao kada narod ove države ne bi bio ogorčeno podijeljen? Zamislite da svi građani imaju ista prava, da su svi ravnopravo zastupljeni u državnoj upravi, na ključnim mjestima države, njene politike, privrede i kulture? Šta bi režim bez „svojih“ Srba? Šta bi svi brojni obespravljeni bez Srpstva?
Mene ne ljuti što Brisel ili Vašington nisu reagovali na izjave zvaničnika o tome da je broj Srba u Crnoj Gori „političko pitanje“, što su ostali ravnodušni na napade na slobodu vjeroispovesti i nisu pokazali zanimanje za moguće nepoštovanje ljudskog prava građana da pripadaju naciji kojoj žele. Sve su to okolnosti. Danas, u času kada sumnjivi rezultati popisa ukazuju na krizu u kojoj se nalazi jedan nedemokratski režim, ja se pitam kakva je reakcija Srbije. Beogradske vlasti se u tremi, pošto ih samo petnaestak godina možda dijeli od mogućeg stupanja u punopravno članstvo Evropske unije, zaklinju u nezainteresovanost. Srpske partije će naravno, podstaknute od režimskih medija, pokrivene raznim medijskim igrama: nasiljima, izvinjenjima zbog nasilja… vjerovatno početi da se međusobno optužuju. Rješenje je, ipak, vrlo jednostavno. Srbija treba da počne trajno i ozbiljno, srazmjerno broju i praksi drugih država, da finansira ustanove i projekte srpskog naroda u Crnoj Gori. Takođe, vrijeme je da Srbija sprovede popis srpskog naroda u regionu. Srpske parlamentarne stranke treba da se politički ujedine. Crna Gora neće postati demokratska država dok srpski narod ne dobije puna prava u skladu sa evropskim standardima.

http://www.dan.co.me/?nivo=3&rubrika=Povodi&clanak=288833&datum=2011-07-18

 

DSS TVRDI DA JE POPIS BIO NEREGULARAN

(3) Send to friend Print Petak, 15. Juli, 2011.| Autor: Agencija BETA

 

BEOGRAD – Demokratska stranka Srbije ocenila je da su rezultati ovogodišnjeg popisa stanovništva u Crnoj Gori neregularni.

„Pošto višegodišnji pritisak na Srbe i trajna usmerenost vlasti da umanji značaj i pravo javne upotrebe srpskog jezika nisu urodili plodom, prionulo se krajnjem sredstvu, krivotvorenju rezultata obavljenog popisa“, ukazala je opoziciona Demokratska stranka Srbije.

Kako je navedeno, DSS podržava sve građane i političke činioce u Crnoj Gori koji se bore za ispravljanje nepravde u vezi sa rezultatima popisa stanovništva. „Niko nema pravo da zatvara oči pred očiglednim nepravdama kojima je neprekidno i sistematski izložen srpski narod u Crnoj Gori“, smatra DSS.

Prema rezultatima najnovijeg popisa u Crnoj Gori, obavljenog u aprilu, od oko 620.000 stanovnika, 44,98 odsto su Crnogorci, a 28,73 odsto Srbi. Na osnovu popisa stanovništva iz 2003. godine, u Crnoj Gori je bilo Crnogoraca 43,16 odsto, a Srba 31,99 odsto. Cnogorskim jezikom govori 36,97 odsto stanovnika Crne Gore, a srpskim 42,88 odsto. Srpskim jezikom, prema popisu iz 2003. godine, govorilo je 63,49 odsto, a crnogorskim svega 21,96 odsto stanovnika Crne Gore.

http://www.kurir-info.rs/vesti/politika/dss-tvrdi-da-je-popis-bio-neregularan-102471.php

ČIJA JE NAŠA CRNA GORA

(3) Send to friend Print Četvrtak, 14. Juli, 2011.| Autor:  JOVICA KRTINIĆ

 

Prebrojaše se, konačno, i Crnogorci. I sad, kao, znamo ko se kako u Crnoj Gori nacionalno oseća, ko divani srpski, ko montenegrinski, ko se kojim bogom kune. Srba, naravno, sve manje, Crnogoraca, o, iznenađenja, sve više. Al’ jezik im malo pobrljavio: u Podgorici i Baru crnogorski jedva pretekao srpski, a novi „šj“ pravopis jedino se istinski zapatio u prestonom Cetinju. U svim drugim delovima „malene & poštene“, kako nam pokaza ovaj popis, većinski se sporazumevaju po srpski!

A ne verujem da je iko, posle onakve i onolike propagande zvanične Podgorice, očekivao da će u Crnoj Gori išta i ikad više imati pretežno srpski predznak. Ali, eto, otelo se. Od Mojkovca do Budve, od Nikšića do Bijelog Polja prost narod i dalje svoj jezik naziva pravim imenom. Što ih, da ne bude zabune, nimalo ne čini manjim Crnogorcima.

Elem, lično poznajem dosta njih koji svoje crnogorstvo nikad nisu stavljali kontra srpstvu. Uvek i svuda izjašnjavali su se kao Crnogorci, verujući da je to, zbog nesporne državotvorne tradicije, ipak drugačije nego kad neko za sebe kaže da je Ličanin, Hercegovac ili Šumadinac. Takvi se nikad nisu stideli da pokažu grobove svojih predaka na kojima je stajalo da su ginuli za srpsku slobodu.

Ali, da budemo načisto, od ovog što je popis pokazao, da Crnogorci ipak većinski govore srpski, danas niko ne bi trebalo da pravi kapital za novu političko-nacionalnu platformu. Posebno ne u Beogradu. Takođe, ako ima imalo pameti u zvaničnoj Podgorici, ovi fakti trebalo bi da ih opomenu da desrbizacija Crne Gore nije dala očekivane rezultate i da je mnogo bolje da u onima koji srpski zbore potraže partnere. I da se okanu ćorava posla – pravljenja neprijatelja od onih koji su im, hteli to da priznaju ili ne, najbliži.
U tom slučaju, najbolje ćemo se razumeti. Ma koji da nam je maternji.

http://www.kurir-info.rs/kolumna/cija-je-nasa-crna-gora-101711.php

 

Advertisements
Kategorije:Uncategorized
  1. Nema komentara.
  1. No trackbacks yet.

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

%d bloggers like this: